«Το δημοκρατικό σχολείο, απάντηση στο ρατσισμό»

Ο εκπαιδευτικός Παύλος Χαραμής, μέλος του Δ.Σ. του Κέντρου Μελετών και Τεκμηρίωσης (ΚΕΜΕΤΕ) της ΟΛΜΕ και υπεύθυνος της Ομάδας Εργασίας για τη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, μιλά στο 1againstracism.gr για την ξενοφοβία στο σχολείο και την αντιμετώπισή της.

Πότε αρχίσατε να παρατηρείτε άνοδο της ξενοφοβίας στο σχολικό χώρο;
Μέχρι τις αρχές του 2000, στην ελληνική κοινωνία δεν φαινόταν πως είχαν καλλιεργηθεί αρνητικά στερεότυπα απέναντι στους μετανάστες. Ωστόσο, όταν το 2001 η UNICEF διεξήγαγε έρευνα για το ρατσισμό και την ξενοφοβία στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, το πρόβλημα έγινε αντιληπτό κι άρχισε να απασχολεί την εκπαιδευτική κοινότητα. Τότε, δεν φαινόταν να έχουν αναπτυχθεί ακόμα ομάδες με ρατσιστικές αντιλήψεις στα σχολεία. Από ένα σημείο και μετά, πάντως, έκανε αισθητή την παρουσία της στο Διαδίκτυο μια μαθητική ομάδα με την ονομασία Μ.Π.Ο.Υ.Μ., ακρώνυμο που σήμαινε «Μη Πολιτικώς Ορθή Υποκίνηση Μαθητών». Η ομάδα αυτή υποστήριζε ότι η εκπαίδευση κυριαρχείται από «ακραίες, αριστερές αντιλήψεις», το έθνος κινδυνεύει από τους «ξένους» και πρότεινε στους νέους να αντιδρούν στους καθηγητές, που θεωρούσε ότι εμφορούνται από διαφορετικές απόψεις. Αργότερα εμφανίστηκαν και άλλες παρόμοιες ομάδες στην εκπαίδευση, ορισμένες από τις οποίες φαινόταν πως συνδέονταν, άμεσα ή έμμεσα, με τη Χρυσή Αυγή.

Έξι θέσεις για τον φασισμό

του Μάκη Κουζέλη

Ένα παλιότερο κείμενο, με αφορμή την εκπομπή του Γ. Τράγκα της 7ης Απριλίου


 Θα διατυπώσω έξι επισημάνσεις με τη μορφή θέσεων, που αποτελούν –ελπίζω– κοινούς τόπους.

1. Η Χρυσή Αυγή είναι φασισμός –κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν τον είδε, κανείς πως δεν καταλαβαίνει– και ο φασισμός της έχει απήχηση — κανείς δεν την ψήφισε «κατά λάθος».

Η Χ.Α. δεν είναι απλώς ακροδεξιά, απλώς ξενοφοβική ρατσιστική οργάνωση· είναι φασιστική νεοναζιστική συμμορία. Ανήκει στις στρατιές της σβάστικας, είναι παρακλάδι αυτών που έκαιγαν τα ελληνικά χωριά. Σίγουρα δεν είναι η μοναδική εκδοχή φασισμού στην ελληνική κοινωνία ή και την ελληνική πολιτική σκηνή· είχε και έχει συμμάχους, υποστηρικτές, προπαγανδιστές και προπομπούς. Εκτός από τα SA, υπάρχουν και οι θεσμικότεροι παράγοντες πολιτικής εκπροσώπησης ενός εθνικοσοσιαλιστικού εργατισμού.

Σεξισμού το ανάγνωσμα

Της Άννας Χατζησοφία


Σεξιστής δεν γεννιέσαι, γίνεσαι.
Αλλά γίνεσαι από την πρώτη στιγμή που γεννιέσαι. Από τη διαφορετική χροιά φωνής του γιατρού που θα ακούσεις, εσύ το βρέφος, να ανακοινώνει «αγόρι, να σας ζήσει», ή «κορίτσι, δεν πειράζει, κανείς δεν είναι τέλειος». Από τις φράσεις του μπαμπά στη μαμά, «να μας ζήσει η Ολυμπιακάρα», ή «την επόμενη φορά αγάπη μου» (αν είναι ευγενικός), καταλαβαίνεις ότι γεννήθηκες σωστός ή λάθος. Ότι δικαίωσες ή διέψευσες τις προσδοκίες. Ακόμα και η παρηγοριά στη γέννα, «εγώ κατά βάθος κορίτσι ήθελα», σημαίνει ότι κατά την επιφάνεια ήθελε αγόρι. Μετά έρχονται οι πανηγυρισμοί των

2 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού (video)

  
Πηγαίνουν στο σχολείο, φοιτούν στο πανεπιστήμιο, εργάζονται, κάνουν οικογένεια… Ο λόγος για τα παιδιά με αυτιστικά σύνδρομα. Εκτιμάται ότι το 1 στα 3 αυτιστικά παιδιά, μεγαλώνοντας, ζει και εργάζεται χωρίς πρόβλημα. Ορισμένα εντυπωσιάζουν με την ευφυΐα τους, ενώ αρκετοί ενήλικοι με αυτισμό δεν γνωρίζουν ότι πάσχουν, επειδή τα συμπτώματά τους είναι πολύ ήπια. Ωστόσο, αρκετά παιδιά παρουσιάζουν βαριές μορφές της νόσου και έχουν ανάγκη μακροχρόνιας βοήθειας. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ακόμη μια αποτελεσματική θεραπεία ή μια ιατρική εξέταση για τη διάγνωση του αυτισμού. Γι’ αυτό και διεθνώς οι ερευνητές αναζητούν μέχρι και σήμερα μεθόδους θεραπείας. Ελπιδοφόρες εξελίξεις
Έγκαιρη διάγνωση από τους 6 μήνες Σήμερα ο αυτισμός μπορεί να διαγνωστεί μόνο μέσω της παρατήρησης της συμπεριφοράς του παιδιού. Γι’ αυτό και η Autism Observation Scale for Infants (A.O.S.I.), που δημιουργήθηκε από καναδούς ερευνητές και επιτρέπει την έγκαιρη διάγνωση από τους 6 μήνες, θεωρείται μια ελπιδοφόρος εξέλιξη. Είναι μια κλίμακα 10 σημείων, βάσει της οποίας αξιο­λογείται η συμπεριφορά του βρέφους (π.χ. αν αντιδρά στο άκουσμα του ονόματός του, αν κοιτάει το γονιό), προκειμένου να εντοπιστούν τα μωρά που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να εκδηλώσουν αυτισμό.
Ύποπτα γονίδια
Ο εντοπισμός των γονιδίων του αυτισμού, αλλά και των πρωτεϊνών που αυτά παράγουν, αποτελεί ένα ελπιδοφόρο πεδίο έρευνας για τη διάγνωση και τη θεραπεία της νόσου. Πρόσφατα, μάλιστα, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια συνέδεσαν μία παραλλαγή του γονιδίου CACNA1G με την επιρρέπεια στον αυτισμό. Επίσης, σε ελληνική έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, εντοπίστηκαν τα ύποπτα γονίδια NLGN3 και NLGN4. Ωστόσο, ο αυτισμός είναι μια πολυγονιδιακή νόσος, γεγονός που καθιστά δυσχερές το έργο των ειδικών επιστημόνων.
  
Ο τρόπος σκέψης των ατόμων με αυτισμό δεν είναι κατώτερος αλλά διαφορετικός.

Το video αυτό έχει δημιουργηθεί από έναν Αμερικανό 30 ετών με διάγνωση αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας. Με το βίντεο αυτό μας ξεναγεί στον κόσμο του έτσι ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε με απλό τρόπο πως βιώνει την καθημερινότητά του……

Τι λέει η Χρυσή Αυγή για τις γυναίκες;

Φοίβος-Σταύρος  Μακρίδης

 Αν κανείς προσέξει τη Χρυσή Αυγή στις συγκεντρώσεις, στις πορείες, στις δράσεις και στις δημόσιες εμφανίσεις της θα παρατηρήσει ότι αυτός ο χώρος κατά τεράστια πλειοψηφία κυριαρχείται από άνδρες. Η απουσία των γυναικών από τις γραμμές τους δεν είναι τυχαία. Οι διαδικασίες στη Χρυσή Αυγή δεν είναι καθόλου δημοκρατικές –στη ΧΑ δεν υπάρχει η συζήτηση κι η ελεύθερη αντιπαράθεση, αλλά αναδεικνύονται οι τραμπούκοι, οι μπράβοι κι οι φανατικοί με το στρατό– δραστηριότητες που «αφορούν» κυρίως τους άνδρες.

 

    Πέρα απ’ αυτό όμως,  το μοντέλο της γυναίκας που οραματίζεται η Χρυσή Αυγή δεν είναι καθόλου ελκυστικό για τον γυναικείο πληθυσμό.
Η Χρυσή Αυγή, ο φασισμός κι ο ναζισμός χτυπάνε διπλά και τριπλά τη γυναίκα.

Σκιές εκ φωτός

Ουδεμία σχέση με την εθνική επέτειο της Επανάστασης του 1821 έχει ο φασισμός.


Η Επανάσταση του 1821 θανάτωσε πρωθύστερα κάθε μορφή φασισμού.


Τι σχέση με τον εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικόν αγώνα του 1821 μπορούν να έχουν οι επίγονοι των ταγματασφαλιτών που συνεργάσθηκαν με τους ναζί και των δωσιλόγων;

21 Μάρτη: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού Η σφαγή του Sharpeville

Την 21η Μάρτη του 1960, 69 ειρηνικοί διαδηλωτές σφαγιάστηκαν και πάνω από 180 τραυματίστηκαν στην παραγκούπολη του Sharpeville της Νότιας Αφρικής από εν ψυχρώ πυροβολισμούς της Νοτιοαφρικανικής αστυνομίας, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης εναντίον των ρατσιστικών νόμων της χώρας. Με αφορμή το τραγικό αυτό γεγονός, ο ΟΗΕ ανακήρυξε, 6 χρόνια μετά, την 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων.
Το καθεστώς της χώρας αυτής, ευρύτερα γνωστού ως Απαρτχάιντ είχε χωρίσει τον πληθυσμό στις εξής ομάδες:

Μετά τους μετανάστες οι τοξικομανείς,μετά;

 από το left.gr

 
Στέλνουν τοξικομανείς στην Αμυγδαλέζα

Με μυστικές διαδικασίες ετοιμάζεται εδώ και ημέρες η αποστολή ασθενών τοξικοεξαρτημένων
 Στην ομαδική αποστολή τοξικοεξαρτημένων ατόμων στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας, προχωρά η Ελληνική Αστυνομία καταγγέλλουν μέλη ιατρικών υπηρεσιών. Συγκεκριμένα αναφέρουν ότι σε πολυσέλιδο, απόρρητο, έγγραφο ζητείται η συνδρομή και του Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ).

Μαζί με το έγγραφο, το οποίο σύμφωνα με την καταγγελία υπογράφει ο διοικητής του ΕΚΕΠΥ, Παναγιώτης Ευσταθίου, επισυνάπτονται ειδικές φόρμες της Ελληνικής Αστυνομίας και ζητείται από το Κέντρο ελέγχου να συμπληρώσει στοιχεία τοξικοεξαρτημένων ατόμων, τα οποία καλύπτονται από το ιατρικό απόρρητο.

Ο κ. Ευσταθίου δεν απάντησε σε αίτημά μας για συνέντευξη.

Θέλεις Παπαδόπουλο Μαλάκα;

Συγγραφή: Μιχάλης Θεοδοσιάδης ,Efor., Χριστοφορος Π.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Εν έτει 2012, διαπιστώνεται για µια ακόµη φορά πως, δυστυχώς, οι νόµοι της φυσικής δεν ισχύουν για τον Μαλάκα. Κι έτσι, µόλις 38 έτη µετά την πτώση της τελευταίας εν Ελλάδι δικτατορίας, διαβάζουμε σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων για «το πραξικόπημα που δεν έγινε» (εφημερίδα Το Βήμα), ή για την ανάγκη «να βγει ο στρατός στο δρόμο»(εφημερίδα Πρώτο Θέμα), πράγμα που ούτε λίγο ούτε πολύ έχει γίνει, καθώς στις τελευταίες στρατιωτικές παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου φήμες κάνουν λόγο για την χρήση του στρατού σε περίπτωση που η αστυνομία δεν καταφέρει να καταστείλει διαδηλώσεις, αλλά και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Γερμανίας Καγκελαρίου, Α.Μέρκελ, σε διάφορες φωτογραφίες που αναπαράγονται εντός των ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης, στρατιωτικοί με αυτόματα εμφανίζονται να αντικαθιστούν τον ρόλο της αστυνομίας. Ακούμε συχνά για τα «παραμύθια του Πολυτεχνείου» (δήλωση του βουλευτή Άδωνι Γεωργιάδη) που µάλιστα στη σηµερινή συγκυρία βρίσκουν υποστηρικτές σε ένα διευρυνόμενο (ευτυχώς μειοψηφικό) μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Το κλισέ «ένας Παπαδόπουλος µας χρειάζεται» είχαµε συνηθίσει να το ακούµε από γραφικούς παππούδες που νοσταλγούσαν τις µέρες που ήταν είτε ρουφιάνοι, είτε βασανιστές, είτε ευνοούµενοι µε διάφορους τρόπους (όπως θα δούµε παρακάτω) από το στρατιωτικό καθεστώς. Κανείς δεν έδινε σηµασία, είτε διότι οι ιστορικές µνήµες της οδυνηρής επταετίας ήταν πρόσφατες, είτε διότι η µετέπειτα κοινοβουλευτική δηµοκρατία άνοιξε τον κρατικό µπουφέ για µεγάλο µέρος του πληθυσµού, δηµιουργώντας το ολοδικό της πελατειακό κράτος, διεφθαρµένων υπερκαταναλωτών και χειροκροτητών ψηφοφόρων.
Με την οικονοµική (και όχι μόνο) κρίση, όµως, η απαθής ελληνική κοινωνία ξεβρακώθηκε, αποκαλύπτοντας την πνευµατική και πολιτισµική της γύµνια στον εαυτό της. Το προαναφερθέν κλισέ έγινε για κάποιους «Χρυσή Αυγή που σας χρειάζεται», ο άλλοτε γραφικός Χριστιανικός όχλος αποκτά πλάτες με την βοήθεια της ναζιστικής αυτής γκρούπας, επιχειρώντας να λιντσάρει τους ηθοποιούς του Corpus Cristi για λόγους «βλασφημίας» (όπως ακριβώς συμβαίνει και σε πολλές θεοκρατικές κοινωνίες). Η συγκέντρωση µεγάλου αριθµού µεταναστών στα αστικά κέντρα, σε συνδυασμό  µε την τεράστια ανεργία, η αύξηση της εγκληµατικότητας ως συνέπειας της  ανέχειας και της ανισότητας, και την προσεκτική ρατσιστική προπαγάνδα  των ΜΜΕ (που τώρα παρουσιάζονται δήθεν “έκπληκτα” µε την άνοδο του  φασισµού) εδώ και αρκετά χρόνια σε συνεργασία µε τους τηλεµαϊντανούς του  ΛΑ.ΟΣ (που τώρα μεταπήδησαν στην κυβερνώσα ακρο(κεντρο)δεξιά παράταξη),  οδήγησε ένα σηµαντικό πληθυσµό νέων, ως επί το πλείστον, ανθρώπων στις  αγκάλες του έως τότε αφανούς από την κεντρική πολιτική σκηνή,  νεοναζιστικού μορφώματος. Έτσι, μετανάστες μαχαιρώνονται καθημερινά από ακροδεξιά κακοποιά στοιχεία, υπό την ανοχή της αστυνομίας, οι συνωμοσιολόγοι δημαγωγοί αποκτούν όλο και περισσότερους οπαδούς, την ίδια στιγμή που άνθρωποι αυτοκτονούν ο ένας μετά τον άλλον, μην μπορώντας να αντέξουν τα αβάσταχτα χρέη.

Αλλαγή γλώσσας σημαίνει αλλαγή της ψυχής

 

Του Παναγιώτη Μάρκου

Η γλώσσα, ως συμβολικό σύστημα, μαζί με τα άλλα κοινωνικο-πολιτιστικά συστήματα και τις δομές τους, προϋπάρχει της γέννησης ενός ανθρώπου και άρα υπέρκειται αυτού.
Επομένως, το παιδί, με την κατάκτηση της γλώσσας, εγγράφεται σε αυτήν την συμβολική τάξη η οποία, επειδή υπέρκειται, θα πλάσει τον ψυχικό του κόσμο σύμφωνα με τις δομές της.
Με άλλα λόγια, το άτομο αναδύεται ως υπό-κειμενο μέσα από την εγγραφή του στην συμβολική τάξη της γλώσσας.
«Η γλώσσα ανήκει», όπως λέει και ο Χάιντεγκερ, «στην πιο κοντινή γειτνίαση με το Είναι του ανθρώπου. Ως ανθρώπινα όντα συναντούμε παντού, πάντοτε και με κάθε τρόπο τη γλώσσα. Πώς κατανοείται κυρίως τούτη η συνάντηση; Ουσιαστικά ως ομιλία. Με αυτό το πνεύμα, το πώς ομιλεί ο άνθρωπος, δείχνει πόσο μεστή νοήματος ή α-νόητη είναι η ύπαρξή του».
Σε μια ελεύθερη μετάφραση, αυτό σημαίνει «είμαστε ό,τι μιλάμε!». Όπως τονίζει και ο Αλτουσέρ, η κατάκτηση της γλώσσας είναι αυτή που με την εισαγωγή στη συμβολική τάξη θα σημαδέψει το πέρασμα από τον άνθρωπο-θηλαστικό στον άνθρωπο-παιδί -άνδρα ή γυναίκα.
Όταν λοιπόν το υποκείμενο αναδύεται μέσα από τη γλώσσα, αυτό σημαίνει ότι δεν αποτελεί το ίδιο την αιτία της γλώσσας ή την αιτία του σημαίνοντος, αλλά ότι είναι το αποτέλεσμά της: δεν αποτελεί, αλλά επιτελεί την γλώσσα.

(Αν)οικοδομώντας τον ρατσισμό της φτώχειας: Ο λόγος της κοινωνικής πολιτικής των νεοφιλελεύθερων καιρών

του Νίκου Κουραχάνη

Η φτώχεια και ο ρατσισμός δεν είναι φαινόμενα με τυχαία χρονική διασταύρωση. Αντίθετα, στοιχειοθετούν μια ευθέως ανάλογη σχέση, σχέση που θέτει υπό αμφισβήτηση την αξιοπρεπή διαβίωση ως αδιαπραγμάτευτο οικουμενικό δικαίωμα. Κυρίως, όμως, αποδεικνύει πως αυτή η σχέση αλληλεπίδρασης δεν είναι τίποτε παραπάνω από διακύβευμα της εκάστοτε συγκυρίας. Διακύβευμα επηρεαζόμενο από το συσχετισμό ιδεολογικοπολιτικών δυνάμεων. Υπό αυτή την έννοια, ο λόγος και η ιδεολογία που υπηρετεί διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην κατασκευή της κοινωνικής πραγματικότητας, εξίσου στην επακόλουθη ιεράρχηση των κοινωνικών προτεραιοτήτων της πολιτικής ατζέντας.

Με αυτές τις σκέψεις μπορούμε να πούμε ότι ο σύγχρονος κυρίαρχος λόγος, ο λόγος της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, επιτυγχάνει την κατασκευή εξατομικευμένων ερμηνευτικών εκδοχών. Εκδοχές στις οποίες δεν παίζουν τόσο ρόλο τα ευρύτερα κοινωνικά και οικονομικά αίτια της ανισότητας· μεγαλύτερη σημασία διαθέτει η κατασταλτική καταπολέμηση των συμπτωμάτων της. Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη σύγχρονη εξέλιξη, η οποία θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης της επιχειρούμενης ιδεολογικής εξατομίκευσης.[1] Η ενεργοποίηση του ατόμου λαμβάνει πρωταρχική θέση στις μεθόδους επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων.

Για την επιρροή της Χρυσής Αυγής στα σχολεία

ΤΗΣ ΦΙΛΙΩΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑ*

Το ούτως ή άλλως ανησυχητικό φαινόμενο της κατακόρυφης αύξησης της επιρροής της Χρυσής Αυγής στην ελληνική κοινωνία περιλαμβάνει και την ιδιαίτερη απήχηση που αυτή έχει στα σχολεία, κυρίως στους εφήβους. Το γεγονός αυτό τρομάζει γονείς και εκπαιδευτικούς, ενώ ανοίγει η συζήτηση για την κατανόηση του φαινομένου και την αποτελεσματική παρέμβαση σε αυτή την κρίσιμη ομάδα. Χρειάζεται ωστόσο να σκεφτούμε σοβαρά και σε βάθος τις διάφορες πτυχές της ζωής των νέων την περίοδο αυτή, για να καταλάβουμε τί ανάγκες καλύπτει η ταύτιση ή και η ένταξη σε μια ακροδεξιά οργάνωση.

Γιώργος Τσιάκαλος: Ρατσισμός (Παιδαγωγική Προσέγγιση)

Η πολιτική που θεμελιώνεται σ’ αυτήν την κοσμοθεωρία, και εφαρμόστηκε από το Χίτλερ στη ναζιστική Γερμανία, αποσκοπεί στη βιολογική καθαρότητα κάθε λαού αφού μόνον μ’ αυτήν είναι δυνατή η παραγωγή πολιτισμού. Βεβαίως, αυτό σημαίνει στην πράξη πρόληψη της «επιμιξίας» και «εκκαθάριση» του εθνικού σώματος από τα «ξένα στοιχεία» που υπάρχουν στο παρόν ως αποτέλεσμα των επιμιξιών του παρελθόντος. Σ’ αυτή ακριβώς την ιδέα θεμελιώθηκε η εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων, στους οποίους καταλογιζόταν, ως ιδιαίτερο φυλετικό χαρακτηριστικό, ότι η επιβίωσή τους εξαρτιόταν από την ικανότητά τους να υπονομεύουν την καθαρότητα των άλλων εθνών.

Γιώργος Τσιάκαλος

Ρατσισμός (Παιδαγωγική Προσέγγιση)

Δημοσιεύτηκε στο συλλογικό τόμο Επικίνδυνα παιδιά ή παιδιά σε κίνδυνο; Πρωταγωνιστές και θύματα της νεανικής εγκληματικότητας (επιμέλεια: Γ. Πανούσης) Lector, Αθήνα 2008, σελ. 22-26

Ο ρατσισμός απασχολεί την Παιδαγωγική με δύο πρόσωπα: πρώτον, ως ιδιαίτερη συμπεριφορά απέναντι σε ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων  και, δεύτερον, ως κοσμοθεωρία που έρχεται να ερμηνεύσει με ιδιαίτερο τρόπο την ανθρώπινη ιστορία και να θεμελιώσει αντίστοιχη πολιτική. Ως συμπεριφορά δεν είναι συμβατή με το πλαίσιο αρχών που πρέπει να διέπουν μια δημοκρατική κοινωνία, και, όταν ασκείται από άτομα ή ομάδες ανθρώπων, συχνά συνοδεύεται από εγκληματικές πράξεις. Ως κοσμοθεωρία έχει συνδεθεί στο παρελθόν με τα χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αλλά και σήμερα διώκονται ορισμένες εκφάνσεις του (π.χ. προσβολή ανθρώπων εξαιτίας της καταγωγής τους) ως εγκληματική πράξη.

Που ζείτε;

του Σπύρου Παπαδόπουλου

Οι παλιοί φόβοι έχουν πια αντικατασταθεί. Δεν υπάρχει χώρος για άγχη σχετικά με σπουδές, μακρινά ταξίδια, δημιουργικές διαδικασίες και καλύτερους μισθούς. Στην κορυφή πια θρονιάστηκε για τα καλά η αγωνία της επιβίωσης. Ξαφνικά –μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα μάτια–, σε δύο και κάτι χρόνια, συναντήσαμε την αγωνία των παππούδων μας. Σα να κάναμε ένα τυφλό άλμα προς τα πίσω. Ένα παρελθόν ζόρικο, αλλά στα μυαλά μας κάπως τρυφερό, έρχεται να πάρει μια εκδίκηση που δεν ζήτησε ποτέ. Αναζητώ ένα μαγνητοφωνάκι, στο οποίο ο Ά. έγραφε τις αφηγήσεις του παππού μας. Την ώρα που ακούω για την τότε δυσκολία, για την κούρασή τους, ανοίγω τα μάτια. Είναι σημερινός ο άνθρωπος που έχει χωθεί μέχρι τη μέση στον κάδο των σκουπιδιών. Είναι σημερινή εκείνη που γλίστρησε μέσα απ’ τα χέρια μας στο Παγκράτι, στο ίδιο Παγκράτι που μεγαλώσαμε κάποτε, χαζοχαρούμενοι και αθώοι.

Όλα μπερδεύονται γλυκά.

Το αυγό ή τα αυγά του φιδιού;

Του Δημοσθένη Κούρτοβικ

Ακούμε να λέγεται τόσο επίμονα και νευρικά ότι δεν είναι φασίστες το 13%-15% των Ελλήνων που δηλώνουν αποφασισμένοι να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή, ή το 7% που πράγματι την ψήφισαν πριν από λίγους μήνες, ώστε αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι σαν ξόρκι, μια μαγική επίκληση για να διασκεδαστεί ένας βαθύτερος, ανομολόγητος φόβος: μήπως τελικά αυτό το σκοτεινό ρεύμα είναι κάτι περισσότερο από γέννημα της οικονομικής κρίσης, της αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος και του τρόμου μπροστά στην εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών;

Πιστεύω εις έναν Αδόλφο

 
Γράφει ο "ΙΟΣ" της Εφ.Συν.

Τους πιστούς χριστιανούς υποδύονται οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής. Αλλά ο μοναδικός Σταυρός αυτής της οργάνωσης είναι ο αγκυλωτός. Και ο μοναδικός τους Μεσσίας και οδηγός, ο Γερμανός Φίρερ.

Με διαφορά λίγων βδομάδων, το ίδιο μεγάλο αμφιθέατρο της Νομικής Σχολής της Αθήνας φιλοξένησε δύο ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις. Η πρώτη είχε οργανωτή το γερμανικό Ιδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, το οποίο πρόσφατα εγκαινίασε ελληνικό παράρτημα, και έφερε τίτλο «Ο κίνδυνος του νεοναζισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη».

Ο φασισμός ως εγκεφαλική διαταραχή

του Δημήτρη Αδαμίδη, Παιδίατρου - Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών 

Η οικονομική κρίση δημιουργεί σε κάθε απλό άνθρωπο αισθήματα ανασφάλειας, απώλειας ελέγχου του μέλλοντός του, ματαίωσης, αδικίας, οργής, απομόνωσης από τους άλλους. Δημιουργείται μέσα μας μια έντονα αρνητικά φορτισμένη κατάσταση, αυτό που η ιατρική ορίζει ως στρες. 

Ο εγκέφαλός μας έχει ένα σύστημα ανίχνευσης καταστάσεων στρες και κέντρα καθοδήγησης των μηχανισμών διαχείρισής του. Αρχικά αντιλαμβανόμαστε την στρεσογόνα κατάσταση με την αμυγδαλή του εγκεφάλου που καθοδηγεί την εγγενή φοβική αντίδραση του τύπου βάλτο στα πόδια ή χτύπα. Στη συνέχεια παρεμβαίνει άλλο κέντρο ο ιππόκαμπος που αναστέλλει την μη αποδεκτή από το περιβάλλον συμπεριφορά (π.χ. θέλω να χτυπήσω τον ξεφτιλισμένο υπουργό, αλλά κρατιέμαι για αργότερα γιατί τώρα δεν συμφέρει). Οπότε δίνεται ο χρόνος  στα ανώτερα εγκεφαλικά κέντρα να επεξεργαστούν τα δεδομένα, να αναλύσουν την κατάσταση και να οργανώσουν σχέδιο δράσης (π.χ. είμαι απογοητευμένος, φοβάμαι γιατί οι φόροι που πρέπει να πληρώσω είναι μεγαλύτεροι από τον μισθό μου, η τράπεζα που παίρνει το σπίτι. Σκέφτομαι ότι δεν φταίω, δεν είμαι εγώ ο αποτυχημένος αλλά η κυβέρνηση που επέλεξε να υπερασπίσει σε βάρος των απλών ανθρώπων τα υπερκέρδη της ολιγαρχίας. Πρέπει λοιπόν να την ανατρέψουμε….)

Δάσκαλοι, ας μιλήσω για δάσκαλους..

 

Ένας απ τους δασκάλους που είχα την τύχη να έχω. Κώστας Μπαλάσκας.  

Της Σοφίας Λαμπίκη

 Στο 11ο Γυμνάσιο Θηλέων που συστεγαζόταν με το 2ο Θηλέων στο κτήριο του Μαράσλειου.Λαικό σχολείο, οι αμπελοκηπιώτισσες πηγαίναμε εκεί, όχι οι κολονακιώτισσες που πήγαιναν στο άλλο.

65 μαθήτριες στο τμήμα, μαύρη χούντα, το 1972-73. Β΄ Γυμνασίου.Ο καθηγητής μας στα Νέα Ελληνικά Κείμενα.
Επαιρνε αυτά τα άθλια κείμενα που είχαν διαλέξει οι χουνταίοι και τα έκανε αριστουργήματα.Μας διάβαζε παράλληλα κείμενα, απαγορευμένα.
Ήπιος, γλυκός δάσκαλος, δεν φώναξε ποτέ μέσα στην τάξη, τον λατρεύαμε όλα τα παιδιά, μας έπαιζε κιθάρα στις εκδρομές.

Κ. Δουζίνας : «Μεταμοντέρνος», ο ρατσισμός και ο φασισμός των ημερών μας

Είναι αλήθεια ότι σε όλη την Ευρώπη παρατηρείται άνοδος των ρατσιστικών κομμάτων και ιδεολογιών. Το νέο-ναζιστικό κόμμα Jobbik στην Ουγγαρία μετακινήθηκε από το 2% στις εκλογές του 2006 στο 17% το 2012. Το Κόμμα Ελευθερίας του Geerd de Wilder στην Ολλανδία από το 6% το 2006 πήγε στο 16% το 2010 και το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο από το 11% το 2007 στο 18% το 2012.  Και φυσικά η Χρυσή Αυγή. Την ίδια περίοδο η ανεργία στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται πάνω από το 10%, με την ανεργία των νέων στο 22%. Η Ελλάδα βρίσκεται πρώτη στη λίστα, με 55%. Η κρίση και η λιτότητα εξοντώνουν μια ολόκληρη γενιά, διαπράττοντας μια γενοκτονία ή γενιακτονία, για την οποία η συνομοταξία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δε φαίνεται να νοιάζεται πολύ.

Πως στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό

 Από τον πιτσιρίκο


Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.
Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».